Federico Armenteros Ávila "Abenduak 26" Fundazioaren sortzailea eta presidentea da. Datorren abenduaren 1ean, "Lagunkoitasuneko Jardunbide egokiak Europan" V. Jardunaldian parte hartuko du, Gasteizen. "Nagusiak eta LGTBI" izenburupean, gizarte inklusibo baten alde lan egiteko eman dituzten urratsak azalduko dizkigu.

Zergatik deitzen da horrela fundazioa (abenduaren 26a)?

1978ko abenduaren 26an, Arriskugarritasun eta Birgaitze Sozialari buruzko Legea indargabetu zen. 1970. urtera arte, Vago eta Maleantesen Legea deitu zitzaion ordenantzari, eta are soinu txarragoa zuen.

Zer geratzen da garai hartatik? Eboluzionatu dugu?

Oroitzapen mingarriak geratzen dira, eta ez dira itxi, hanka puntetan pasatu garelako gizartean eta banaka. Mingostasuna eta denbora lapurtzearen sentsazioa ezin izan dugu askatasunez garatu, horrek osasun mentalean dakarren kostuarekin.

Argi dago eboluzionatu egin dugula babesten gaituzten legeak ditugulako. Paperean behintzat, dena jasaten du eta. Kartzelan eta psikiatrikoetan sartzen ez gaituzten arren, normaltasun soziala eraikitzen jarraitzea geratzen da. Hori diskurtso eta ideia homofoboen aurrerapenagatik ikusten dugu, burua ateratzen ari direlako eta, batez ere, hurbileko inguruneetan ikusarazten ari direlako. Botila erdi hutsik edo erdi beteta ikus dezakegu.

Zergatik sortu LGTBI pertsonentzako egoitzak?

XXI. mendeko gizartea askotarikoa da. Gizarte honen zati bat, errealitate horietaz jabetuta, balio ez digun gizarte eredu heteropatrialala deseraikitzen ari da. Horrek esan nahi du aniztasuna ikusarazi behar dela, aniztasun horrek bere espazioak konkistatzen baititu. Horrela, askotariko pertsonek komunitate gisa hazteko moduko espazio bat izatea lortuko dugu. Beharrezkoa da gizarte inklusibo bat eraikitzeko, denontzako eta denontzako gizarte bat. Pentsa dezagun erlijiosoen egoitzetan, haien beharraz galdetzen dugu?


Aipatu duzu LGTBI adinekoak bakarrik daudela eta bakarrik hiltzen direla, eta suizidioa dutela beren bizitzarekin amaitzeko modu bakarra. Nola egiten diezue aurre egoera horiei?

Lehenik eta behin, haien errealitateetara egin behar izan dugu bidaia: ezkutuko bizitzak ezagutu behar izan ditugu, pertsona isolatuak, eskubiderik eta gizarte honetan lekurik ez duen kolektibo kaltetu bateko kideak. Gure lanean topaketarako, ezagutzarako eta aintzatespenerako guneak eraikitzen ditugu, pertsonekin lan eginez: ahotsa, parte-hartzea eta zerbitzu espezializatuak emanez. Horrela, seguru eta garrantzitsu sentitzea lortzen dugu, eta laguntzen diegu bizi-proiektuak izaten jarrai dezaten. Etorkizun ilusionagarri eta parte-hartzailea eraikitzera animatzen ditugu eta ahalduntzen ditugu.

Gizartean parte-hartze aktiboa izatea. Istorioak, bizipenak, ezagutza, nola eman dakieke ahotsa adinekoei? Zer jarduera garatzen dituzue elkartean?

Fundazioak diziplina anitzeko talde profesional espezializatu bat eta belaunaldien arteko boluntario talde bat ditu, pertsonei garapen pertsonalean laguntzeko lan egiten dutenak, autonomia helburu izanik.

Eskaintzen ditugun jarduerak bi printzipiotan oinarritzen dira. Alde batetik, arreta integrala eta zainketa-gaietan pertsonarengan oinarritua: nola nahi duzu zaintzea? Eta bestetik, proiektu soziokulturaletan, politikoetan, osasun-proiektuetan... parte-hartze aktiboa izatea.

SAD, tutoretzapeko etxebizitzak, antzerki-, irakurketa- eta bidaia-tailerrak, erakusketak eta hitzaldiak antolatzen ditugu, eta CESIDA, UDP, MERP eta AGE bezalako antzeko beste erakunde batzuetan aktiboki parte hartzen dugu, hainbat administraziorekin lankidetzan aritzeaz gain.

Elkarteak parte hartzen al du Harrotasun eguneko desfilean? Karrozarik ateratzen al da adineko jendearekin? Beharko nuke?

Bai, 2010ean Fundazioa sortu zenetik, aktiboki parte hartu dugu LGTBI Harrotasunean, oso garrantzitsua iruditzen zaigulako adinekoen errealitatea ikusaraztea. Lehenengo urteetan oinez ibiltzen ginen, eta azkenetan karroza bat izan dugu, LGTBI adinekook borrokan, aldarrikapenean jarraitzen dugula jasota utziz.

Noizbait LGTBI kolektiboaz hitz egiteari utziko diogula uste duzu, eta egoera normalizatu egingo dela azkenean?

Nik ezetz uste dut, aniztasunaz hitz egin behar delako. Gizarte askotarikoa eta agerikoa gara. Zergatik futbol taldeen kasuan ez diogu taldeei buruz hitz egiteari uzten eta Espainiaz bakarrik hitz egiten? Ez legoke jokorik, norekin jokatuko lukete?

Beste zerbait gehitu nahi zenuke?

Aniztasunez benetakoak diren gizarte inklusibo baten alde lan egiteko beharra.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter